Scarlet: Defender of the Universe

Am y llyfr hwn

Doedd gwneud cais i fod yn amddiffynnydd y bydysawd ddim yn rhan o gynllun bywyd Scarlet, ond fe wnaeth ei brawd bach Brian ei gyrru i wneud hynny.  

Mae wedi cael cymaint o lond bobl ag e’n hawlio’r sylw i gyd (er ei fod yn ei phlagio drwy’r amser ac yn gwneud dim ond chwarae gemau cyfrifiadur drwy’r dydd) pan fydd yn gweld yr hysbyseb yng nghefn y Beano mae’n meddwl ‘Pam ddim?’ Syniad rhywun o jôc yw e beth bynnag, yn ôl pob tebyg. 

Ond pan fydd bachgen sy’n hofran yn ymddangos y tu allan i ffenestr ei hystafell wely i ddweud wrthi ei bod wedi cael y swydd, nid yw’r jôc mor ddoniol rywsut. A dweud y gwir, mae rhyw fymryn bach yn frawychus. 

Gyda chellwair parhaus rhwng yr awdur ac unrhyw ddarpar ddarllenwyr, mae hon yn daith unigryw ac eithriadol o ddoniol ar draws y bydysawd. Mae Scarlet yn dysgu i’n hamddiffyn rhag llu o reibwyr estron erchyll ac anhysbys, fel y Gunks, sydd eisiau dwyn craidd y Ddaear i gadw eu siocled poeth yn gynnes. 

Mae botwm schploink mawr coch sy’n galluogi teithiau ar unwaith ar draws pellteroedd syfrdanol, ‘wy deallusrwydd artiffisial blaengar’ o’r enw Bot sef ffynhonnell yr holl wybodaeth (bron), a schmuffle anwes pinc ymhlith dim ond rhai o’r pleserau yn y tudalennau.    

Gwallgof ond clyfar ac yn ddigon doniol i’ch gwneud chi chwerthin yn uchel o’r dudalen gyntaf un.